Andijk is een dorp waar vertrouwen zwaarder weegt dan uitstraling. Dat merk je aan de bedrijven die er zitten.
Wat in het dorp werkt, werkt online niet
Men doet zaken met wie men kent. Afspraken worden nagekomen. Wie zich mooier voordoet dan hij is, heeft dat binnen een week te horen gekregen.
Dat is een prettige manier van werken, maar hij vertaalt zich slecht naar internet. Online kent niemand je, en dan is uitstraling het enige signaal dat een bezoeker heeft.
Ik zie hier bedrijven met een uitstekende reputatie en een website die er zo verwaarloosd bij ligt dat iemand van buiten zich afvraagt of het bedrijf nog bestaat. Dat is oneerlijk, want de kwaliteit is er wel degelijk. Alleen zit die opgeslagen in de hoofden van mensen in het dorp.
Wie hier klanten van buiten de streek wil bereiken, moet dat vertrouwen anders opbouwen dan via de bakker. Dat kan prima, mits je begrijpt waar een onbekende bezoeker op let.
Bewijs verzamelen, niet mooier maken
Wat ik dan doe is niet je bedrijf mooier maken dan het is. Daar prik je doorheen, en het past ook niet bij hoe men hier werkt.
Wat ik doe is bewijs verzamelen en zichtbaar maken. Foto’s van werk dat je werkelijk hebt gedaan, in plaats van gekochte sfeerbeelden die iedereen gebruikt. Namen van klanten die je mag noemen. Concrete beschrijvingen van hoe je te werk gaat, inclusief wat je níet doet.
Dat laatste werkt beter dan mensen denken. Een bedrijf dat eerlijk zegt waar zijn grens ligt, komt geloofwaardiger over dan een bedrijf dat beweert alles te kunnen.
Daarnaast zorg ik dat de site technisch klopt. Een trage of onverzorgde website doet precies het tegenovergestelde van vertrouwen wekken.
Zo werk ik voor bedrijven in Andijk, in de rest van West-Friesland en voor klanten die ik nooit persoonlijk ontmoet. De volgorde is altijd dezelfde: eerst wegnemen wat twijfel zaait, dan pas toevoegen wat overtuigt.
